เมื่อการสูญเสียไม่ได้มีแค่ความเศร้า: เข้าใจ ‘ความกลัว’ และ ‘ความวิตกกังวล’ ที่ซ่อนอยู่ อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันเพิ่งสูญเสียคุณน้า (อาอี๊) ไปในวัย 70 กว่าปี แม้ในช่วงวางดอกไม้จันทน์และมองหีบศพในเตาเผา ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกมากนัก แต่ฉันรู้ดีว่าความจริงที่น่ากลัวมักจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากงานศพจบลง คืนหนึ่งหลังเสร็จงานแล้ว ฉันเริ่มคิดถึงการตายของอาอี๊ สุดท้ายสิ่งที่ฉันกลัวก็เกิดขึ้นจริง ๆ บางทีเราทุกคนล้วนกลัวตาย ฉันคิดวนเวียนว่า “ไม่น่าเลย ไม่น่าจะเป็นแบบนี้” แม้ฉันจะรู้ ในหัวว่า “ฉันทำดีที่สุดแล้ว” และบางทีฉันไม่จำเป็นต้องมีคำตอบและเหตุผลสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น บางที… ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง เขียนบันทึก รับรู้ถึงความคิดและความรู้สึกของตัวเอง ฉันใช้เวลาหยุดพักสักครู่ นึกถึงอาทิตย์ที่ผ่านมานับจากได้ข่าวร้าย หน้ากระดาษ เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ฉันได้เล่าเรื่อง เขียนเพื่อระบายความรู้สึก ความคิดต่าง ๆ ที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมา ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้ามากนัก แต่ในหัวเต็มไปด้วยความคิด ความทรงเกี่ยวกับน้าของฉัน แต่ฉันรู้สึกหนัก ๆ อึดอัดที่หน้าอก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร ฉันบอกตัวเองว่าฉันอนุญาตให้ร่างกายได้ “ย่อย” หรือ “process” ความรู้สึกจากการสูญเสียครั้งนี้ ทั้งที่ฉันรู้หรือไม่รู้ เพราะ “THE BODY…
Category: ฮีลใจ
โอบกอดเด็กน้อยในใจ: เมื่อหัวใจวัยผู้ใหญ่เริ่มออกเดินทางเพื่อเยียวยาตัวเอง
หลายครั้งในวัยผู้ใหญ่ เราอาจรู้สึกเหงา แปลกแยก หรือรู้สึกว่าตัวเองเป็น “เด็กมีปัญหา” เหมือนหนังสือที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ความจริงแล้ว ความรู้สึกเหล่านั้นอาจเป็นเสียงจาก “เด็กน้อยในใจ” (Inner Child) ที่กำลังโหยหาการมองเห็นและการเยียวยาจากตัวเราในวันนี้ Dear Younger Me บทสนทนาเพื่อเยียวยาและสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้กับเด็กน้อยในใจ (Inner Child) เป็นการเปลี่ยนจากการเป็นศัตรูที่โหดร้ายกับตัวเอง มาเป็นการสร้างมิตรภาพและทำความรู้จักกับตัวตนในทุกช่วงวัย 1. ให้ความมั่นใจและยืนยันความปลอดภัย (Safety & Presence) สิ่งแรกที่เด็กน้อยในใจโหยหาคือความรู้สึกมั่นคงและการมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง บอกวัยเยาว์ของคุณว่า: 2. ทำความรู้จักกับตัวตนที่ถูก “ซ่อนไว้” สำรวจตัวตนที่ถูกกดทับไว้เพื่อให้ได้รับความรักและการยอมรับจากคนรอบข้าง ส่วนที่เรามักจะซ่อนไว้เพื่อเป็น “เด็กดี” ในวัยเด็ก เราเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าพฤติกรรมแบบไหนที่ “ปลอดภัย” และจะได้รับการชื่นชม สิ่งที่เรามักจะซ่อนไว้เพื่อรักษาสถานะความเป็น “เด็กดี” อารมณ์ที่ถูกห้ามไม่ให้แสดงออก สังคมและครอบครัวมักสอนให้เรา “เงียบ” “อย่าร้อง” “ทำไมงอแงจัง” “โตแล้ว อย่าใช้อารมณ์ ทำไมไม่มีเหตุผลเลย” เด็กน้อยโตมากลายเป็นเด็กที่อยู่แต่ในหัว ไม่เชื่อมต่อกับหัวใจ ความรู้สึกและความต้องการของตัวเอง ไม่รู้จักตัวตนของตัวเอง เพราะไม่เคยเชื่อมต่อกับตัวเองและอีกหลายส่วนหลายด้านของตัวเอง เด็กน้อยเลย”รีบโต” และ “เข้มแข็ง”…