รับมือกับความวิตกกังวลหลังการสูญเสีย

เมื่อการสูญเสียไม่ได้มีแค่ความเศร้า: เข้าใจ ‘ความกลัว’ และ ‘ความวิตกกังวล’ ที่ซ่อนอยู่ อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันเพิ่งสูญเสียคุณน้า (อาอี๊) ไปในวัย 70 กว่าปี แม้ในช่วงวางดอกไม้จันทน์และมองหีบศพในเตาเผา ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกมากนัก แต่ฉันรู้ดีว่าความจริงที่น่ากลัวมักจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากงานศพจบลง คืนหนึ่งหลังเสร็จงานแล้ว ฉันเริ่มคิดถึงการตายของอาอี๊ สุดท้ายสิ่งที่ฉันกลัวก็เกิดขึ้นจริง ๆ  บางทีเราทุกคนล้วนกลัวตาย ฉันคิดวนเวียนว่า “ไม่น่าเลย ไม่น่าจะเป็นแบบนี้” แม้ฉันจะรู้ ในหัวว่า “ฉันทำดีที่สุดแล้ว” และบางทีฉันไม่จำเป็นต้องมีคำตอบและเหตุผลสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น บางที… ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง เขียนบันทึก รับรู้ถึงความคิดและความรู้สึกของตัวเอง ฉันใช้เวลาหยุดพักสักครู่ นึกถึงอาทิตย์ที่ผ่านมานับจากได้ข่าวร้าย หน้ากระดาษ เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ฉันได้เล่าเรื่อง เขียนเพื่อระบายความรู้สึก ความคิดต่าง ๆ ที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมา ฉันไม่ได้รู้สึกเศร้ามากนัก แต่ในหัวเต็มไปด้วยความคิด ความทรงเกี่ยวกับน้าของฉัน แต่ฉันรู้สึกหนัก ๆ อึดอัดที่หน้าอก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร ฉันบอกตัวเองว่าฉันอนุญาตให้ร่างกายได้ “ย่อย” หรือ “process” ความรู้สึกจากการสูญเสียครั้งนี้ ทั้งที่ฉันรู้หรือไม่รู้ เพราะ “THE BODY…

 โควิด ก็หยุดรักของพ่อไม่ได้   EP.1

เยียวยาความเศร้าโศกและผลกระทบจากเหตุการณ์สะเทือนใจ – สูญเสียสามีกระทันหัน My passionate Love is stronger than death and the grave, My unrelenting fire of love over you will stop at nothing! ในขณะที่สถานการณ์โควิดเริ่มเข้มข้นขึ้น จู่ ๆ หนูก็มีอาการแพนิค แบบจู่โจม ทันที แต่แพนิคคราวนี้มีอาการประหลาด คือหายใจหอบเหนื่อย หัวใจก็เต้นแปลก ๆ เกิดอะไรขึ้น? ช่วงที่โลกสะดุดกึก อยู่กับบ้านหยุดเชื้อ อยู่ ๆ พี่แสนดีที่รู้จักมานานที่เชียงใหม่ ส่ง Easter Meditation มาให้ คำพูดของพระเยซูฉากสุดท้ายของชีวิต “ไฉนทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย” นี้แหละที่อธิบายโลกภายในของหนูช่วงโควิดได้ดีที่สุด แถมคำถามให้คิดใคร่ครวญก็เป็นคำถามที่ลึกซึ้งโดนใจ เป็นคำถามที่หนูคงไม่กล้าถาม แต่ที่เค้าบอกว่า ถ้าเราถามถูกคำถามก็จะได้คำตอบ อันนี้ใช่เลย Q 1: คุณกล้าบอกพระเจ้าหรือไม่ว่าคุณรู้สึกถูกทอดทิ้ง…